اون روز سوار بر اتومبیل، بعد از این که پشت چراغ قرمز طولانی چهارراه بزرگ مونده بودیم، بعد از دقایق طولانی انتظار بالاخره چراغ سبز شد و راهی شدیم اما...

عابر پیاده ی بسیار محترمی از مسیری که توی شکل هم ملاحظه می فرمایید از جلوی اتومبیل رد میشد (توجه داشته باشید که چراغ عابر پیاده برای ایشون قرمز بوده) و نکته ی جالب تر این که جایی که رد میشد دقیقا از وسط چهار راه می گذشت و با این رد شدن بی موقع از جای اشتباه لج آدم رو در می آورد. شیشه ام تا نصفه پایین بود از کنارش که رد میشدم با لحن مودبانه ای گفتم: آخه آقا اینجا جای رد شدنه...

ایشون نه تنها عذرخواهی نکرد... نه تنها در جوابم، سکوت نکرد بلکه فحش چنان بدی داد که از بیان دوباره اش معذورم!! البته فحش بسیار پسرونه اش رو به خودم نگرفتم! :| اما واقعا فکرم مشغول شد از این که واقعا چی به سر فرهنگ ما اومده؟

 

¤ صبر کردن پشت چراغ قرمز سخته، قبول دارم اما اونقدر هم سخت نیست که اینطوری حق دیگران رو ضایع کنیم.

¤ اما حداقل می تونیم به جای رد شدن از وسط چهار راه، از خط عابر پیاده استفاده کنیم. (این بی آر تی ها هم مشکل آفرین شدن به نوبه ی خودشونااا :| )

¤ می تونیم وقتی می دونیم کارمون اشتباهه در قبال اعتراض دیگران سکوت کنیم.

 

+ منتظر شنیدن تجربیات، نظرات، انتقادات، پیشنهادات و نتیجه گیری های شما از این داستان هستیم.